دفاع از آزادی دینی: وسیله ای ارزشمند برای ظهور مجدد اقتصادی ایران

پی دی اف دانلوود کنید
همچنین در دسترس: English

آزادی دین و عقیده یکی از 3 عاملی است که با توجه به مطالعه اخیر محققان در دانشگاه جورج تاون و دانشگاه یانگ بریگهام به رشد اقتصادی جهانی مربوط می شود.[1] توجه این مطالعه به رشد GPD در 173 کشور در سال 2011 بوده و دو جین تاثیرات مختلف اعم از مالی، اجتماعی، و مقرراتی را کنترل کرده است. در حالی که مطالعه ای مانند این اثبات نمی کند که آزادی دینی باعث رشد اقتصادی می شود، اما بیان می کند که این رابطه لایق توجه بیشتری می باشد. این مطالعه، یافته های ارزش آزادی انکار شده است: شکنجه دینی و ستیز در قرن 21ام را بیشتر می کند، که به طور تجربی نشان می دهد که محدودیت بر آزادی دینی ستیز، و فراتر از آن، محیطی که برای تجارت زیان آور است را ایجاد می کند.[2]

در واقع، در حالی که ایران از دهه های انزوای اقتصادی و اقتصادی تحت سلطه پیچیدگی صنعت نظامی خود دور می شود، دفاع از حق آزادی دین و عقیده یک سیاست ارزشمند واضح برای رشد بخش خصوصی قدرتمند و رقابتی می باشد. برای مثال، مطالعه ای توسط محققان در دانشگاه جورج تاون و دانشگاه یانگ بریگهام رابطه ای مثبت بین آزادی دینی و 10 تا از 12 ارکان رقابت جهانی را که توسط گفتگو های اقتصاد جهانی درباره شاخص رقابت جهانی (GCI) اندازه گیری شده، یافته است.[3]

به طور مشخص، در جایی که سطوح پایین تر محدودیت حکومتی بر دین (مثلا بر روی اشاعه، مکالمه، یا سخنرانی دینی) وجود دارند و در جایی که خصومت های اجتماعی کمتری درگیر با دین هستند (مانند جرائم کینه توزانه، تهدید اجتماعی یا خصومت حزبی) رقابت اقتصادی شدید است. برای مثال، همان طور که در زیر نشان داده شده است، قدرت در نوآوری بیشتر از دو برابر در کشور هایی اتفاق می افتد که محدودیت های حکومتی بر دین کمتر هستند و/یا خصومت های اجتماعی درگیر دین کم هستند.



ارکان رقابت جهانی و آزادی دینی

با وجود اینکه این مقاله کوتاه نمی تواند وارد جزئیات شود، اما می تواند مشاهداتی به دست دهد که چگونه ارکان رقابت جهانی می توانند به وسیله آزادی دینی برانگیخته شوند.

تحصیلات و بهداشت اولیه

با توجه به نقش بارزی که گروه های دینی در تامین خدمات تحصیلی و بهداشتی در بسیاری از کشور ها ایفا می کنند، شگفت آور نیست که سلامتی همانند تحصیلات ابتدایی، راهنمایی، و فنی در کشور هایی با آزادی دینی بیشتر و خصومت دینی کمتر، که در آن ها گروه های دینی که برای تامین خدمات تحصیلی و بهداشتی که معمولا بخشی از ماموریت اصلی آن هاست آزاد تر هستند، قوی تر است.

آمادگی و نوآوری فنی

آزادی دینی به آمادگی و نوآوری فنی کمک می کند که به وسیله توانایی مردم برای اقدام آزادانه و بدون ترس از آزار، برای کاوش زمینه های جدید از اندیشه برانگیخته می شوند. در واقع، یک جزء اصلی آزادی دینی این است که هیچ شورای دینی وجود ندارد که لازم باشد نوآوری و تکنولوژی به وسیله آن تصویب شوند؛ برای مثال، هیچ تهدیدی وجود ندارد که برقراری ارتباط با ایده های ابداعانه اگر کفر آمیز تلقی شوند، مرگ را به ارمغان می آورد. این اهمیت هنجار ها و استاندارد های دینی را کم نمی کند، اما آزادی دینی بر این دلالت دارد که چنین استاندارد هایی به وسیله حکومت یا یک قدرت دینی پیش برده نمی شوند. بلکه به وسیله موسسات با مهارت مرتبط برای بررسی حرفه ای ارائه می شوند و شاید به طور مناسبی به وسیله نوعی کد های اخلاقی آگاهی رسانی شوند.

زیرساخت ارتباطات و حمل و نقل: بهره وری بازار برای کالا ها

توسعه زیرساخت ارتباطات وقتی برانگیخته می شود که هیچ محدودیت افراطی بر رسانه و مطبوعات یا محدودیتی بر آزادی عمل وجود نداشته باشد، همان طور که در کشور هایی که محدودیت بر حق آزادی دین و عقیده متداول است یافت می شوند. به طور مشابه، دولت هایی که دین را به طور افراطی قانون گذاری نمی کنند، عادت دارند تا تجارت های مرتبط به کالا ها را نیز به طور افراطی قانون گذاری نکنند، خرید و فروش را آسان تر کنند، و کمتر خود را زیر کاغذ بازی ها و کار های اداری دفن کنند.

کمال تجارت، توسعه بازار مالی

کمال تجارت، مقیاسی برای کیفیت شبکه و استراتژی های کاری، می تواند به وسیله اقتصاد رقابتی دینی تقویت شود. در چنین محیط هایی، گروه های دینی درگیر نام های تجارتی، بازاریابی، توزیع، و تولید محصولات و خدمات یگانه ای می شوند.[4] در واقع، در حالی که دین به ابعاد اصلی روحانی می پردازد، خدمات، نشریات، و فعالیت های توسعه گروه های دینی، برای گروه بزرگی از مردم مثال هایی محلی از شبکه کمال و استراتژی های رشد فراهم می کند. به همین شکل، بازار های مالی از قدرت های مدنی مشابهی که آزادی دینی در آن مشارکت دارد بهره می برد.

محیط موسساتی ارتقا دهنده ثروت

در واقع، به نظر می رسد که آزادی دینی ممکن است کد های اخلاقی را تقویت کند، همانطور که به وسیله یک رابطه قوی تر با رکن GCI نشان داده شده است که برای محیط موسساتی قوی ای که سطح ثروت را ارتقا می دهد به حساب می آید. این رکن در GCI به وسیله مقیاس نبود کاغذ بازی های کلان دولتی، قانون گذاری افراطی، فساد (به خصوص در زمینه ارتباط جمعی)، کمبود شفافیت، و اعتماد اتخاذ می شود. درجه ای که در آن آزادی دینی مشارکت های دینی بزرگتر را پرورش می دهد – که مطمئنا این مورد در کشور هایی مانند برزیل و ایالات متحده می باشد – به توضیح این مطلب کمک می کند که چرا آزادی دینی به محیط موسساتی قوی تری مرتبط است که نهایتا سطح ثروت را ارتقا می دهد.

بازده بازار کار

آزادی دینی ممکن است به طرق مختلف به بازده بازار کار با اجازه دادن به کارکنان برای رسیدن به بالاترین جایگاه بهره وری در اقتصادی که انگیزه هایی را برای تقویت بازدهی و تاثیرگذاری فارغ از تبعیض بر مبنای دین یا اعتقادشان فراهم می کند مرتبط باشد.

اندازه بازار و محیط اقتصاد کلان

وقتی به نشانگر هایی که با اندازه بازار و محیط اقتصاد کلان پیوند دارند بر می خوریم، روابط به نوعی متفاوت هستند. شیب اقتصادی در غرب که کمبود مالی را مورد هدف قرار می دهد می تواند توضیح دهد که چرا تنها 11 درصد از کشور ها با محدودیت های کمتر حکومتی محیط های اقتصاد کلان قدرتمندی دارند. در انتها، اطلاعات نشان می دهد که بازار ها در کشور هایی با محدودیت حکومتی بیشتر برای آزادی دین و عقیده (مانند چین) و خصومت های اجتماعی بیشتر (مانند هند) بزرگتر هستند؛ اگر چه در اساس شناساگر های دیگر رقابت جهانی، اندازه به خودی خود احتمالی برای تضمین پایداری رشد بازار نیست. در واقع، بازار های بزرگتر با پتانسیل رشد کوتاه مدت بدون ارکان چند جانبه برای حمایت رقابت جهانی محتمل هستند که به شکست ها یا انقباضی با مقیاس بزرگ منجر شوند.

در آخر، به علاوه رقابت جهانی و رشد اقتصادی، این پژوهش نمایانگر این است که وقتی آزادی دین و عقیده به اجرا گذاشته می شود، نتایج زیر را در بر دارد:

  • کاهش فساد: نه تا از 10 تا از فاسد ترین کشور ها محدودیت حکومتی زیاد یا بسیار زیادی بر آزادی دینی دارند.

  • صلح بیشتر: وقتی آزادی دینی محترم شمرده نشود، خشونت و ستیز اتفاق می افتد، و فعالیت های معمول اقتصادی با خارج شدن سرمایه محلی و خارجی و از بین رفتن توسعه قابل تحمل با بی ثباتی آسیب پذیر می شوند.

  • آیین نامه های مضر کمتر: بعضی محدودیت های دینی می توانند به طور مستقیم فعالیت اقتصادی را تحت تاثیر قرار دهند، و موانعی برای واردات و صادرات صنایع مانند بازار خوراک حلال به وجود آورند. مثال ها بازه ای از تبعیض زنان در محل کار (در لباس مذهبی مانند روسری) تا استفاده از قوانین ضد کفر برای حمله به رقبای تجارتی، مانند آنچه اخیرا در صنعت رسانه در پاکستان اتفاق افتاد دارند.[5]

  • کاهش دیون: وقتی که خبر استخدام نکردن یک زن مسلمان با روسری توسط جزئی فروشی لباس، خشونتی در قانون فرصت های برابر کارمندی در آمریکا، پخش شد سهام ابرکرومبی و فیچ سقوط کرد.[6] با دوری از محدودیت های دینی در محل کار، کسب و کار ها می توانند از چنین دیونی دوری کنند.

  • کثرت و رشد بیشتر: آزادی دین می تواند در تعددی غنی، که خود با رشد اقتصادی پیوند خورده است مشارکت کند. برای مثال، 12 کشوری که در دنیا بیشترین تنوع دینی در آن ها وجود دارد، هر کدام از میانگین رشد اقتصادی بین سال های 2008 و 2012 پیشی گرفته اند. در واقع، مشارکت فعال اقلیت های دینی در جامعه معمولا نو آوری اقتصادی را ترقی می دهد. در چین، در طول انقلاب فرهنگی 1960 و دهه 70، دین ممنوع شد و بسیاری از مردم برای اعتقاداتشان مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند. با وجود اینکه این درست است که چین سفت و سخت تر از دیگر کشور ها به قانون گذاری دین می پردازد، شرایط موجود در مقایسه بسیار آزاد تر است. چین اکنون پذیرای دومین جمعیت دینی از لحاظ بزرگی بعد از هند می باشد. به طور قابل بحثی، تضمین آزادی برای گروه های دینی در چین، ایران و هر جای دیگر، رشد اقتصادی در دهه های پیش رو را تحریک و تقویت می کند.



[1] برایان جی گریم، گرگ کلارک و رابرت ادوارد اسنایدر. "آیا آزادی دینی برای تجارت خوب است؟: یک تحلیل مفهومی و تجربی." روزنامه میان رشته ای پژوهشی بر دین، شماره 10، مقاله 4: http://www.religjournal.com/pdf/ijrr10004.pdf

[2] برایان جی گریم و راجر فینک، ارزش آزادی انکار شده است: شکنجه دینی و ستیز در قرن 21ام، 2011، چاپ دانشگاه کمبریج

[3] گفتگوی جهانی اقتصادی، گزارش رقابت جهانی 2013-2014، http://www.weforum.org/reports/global-competitiveness-report-2013-2014

[4] رجوع کنید به برایان جی گریم و ملیسا ای گریم، در شرف چاپ در 2016، "مشارکت اجتماعی – اقتصادی دین در اجتماع آمریکا: یک تحلیل تجربی" روزنامه میان رشته ای پژوهشی بر دین.

[5] عفو بین الملل، پاکستان: منع شبکه تلویزیونی خصوصی اصلی "حمله بر آزادی مطبوعات" می باشد، ژوئن 2014، http://www.amnesty.org/en/latest/news/2014/06/pakistan-ban-major-private-tv-network-attack-press-freedom/

[6] ماریان لیواین، قوانین دادگاه عالی علیه ابرکرومبی و فیچ در پرونده حجاب، ژونن 2015، http://www.politico.com/story/2015/06/ambercrombie-fitch-hijab-case-supreme-court-ruling-118492

پی دی اف دانلوود کنید
همچنین در دسترس: English